İçimde gittikçe büyüyen bir özlem var gidenlere … herşey normale dönse de asla unutulmuyor gidenler. Gözlerim onları hatırlatan birşeyler gördüğünde bırakıyorlar sakladıkları tuzlu yaşları. Aslında hayat devam ediyor, ediyormuş gibi görünüyor, normalmiş gibi görünüyor ama ne yazık ki kalıyor acısı. Onlara kızdığımız zamanlar oldu, eleştirdiğimiz şeyler ki şimdi biz yapıyoruz aynı şeyleri…

Keşke geri gelse eski günler. Anneannem kızsa bize yine “evi kirletiyorsunuz diye”, dedem elinde sigarasıyla ve o mükemmel asaletiyle bizi karşılasa kapının önünde, babaannem bahçesinden elma çalan çocukları kovalasa, büyükdedem “bakkal defterine yeşil ceketli adamın borçlarını” yazsa:)

Ve biz o güzel, kerpiçten yapılmış iki katlı küçük evde toplansak…şimdi de güzel ama eskiler ayrı güzel:)

İyi geceler…

Reklamlar