Ben çocukken gök gürültüsünden hiç korkmadım. Yada karanlıktan yada böceklerden yada öcülerden hiç korkmadım. Nedendir bilmem. Korkmanın aksine gök gürültüsü bana huzur verir. Aşırı sağanak yağmur huzur verir. Sonbaharı ilkbahardan, yazı da kıştan daha çok severim. Psikolojide açıklaması nedir bunların, bilmiyorum merak ta etmiyorum.  Ben böyle mutluyum. Ne güzel işte ani korkularım yok, ani tepkilerim yok.Bunlar nerden mi esti aklıma bir film izliyordum da ordan:) Evin küçük çocuğu gök gürültüsünden korkup anne babasının yanına gidiyordu. Çok klişe bir sahne biliyoruz. Derken kendi çocukluğum geldi aklıma. Ben hiç korkmazdım diye düşündüm. Sonra neyden korkardım diye düşündüm, düşündüm, düşündüm, çocuklara özgü korku unsurlarından korkmadığımın farkına varıp, çocuk sedayı bir kez daha sevdim, sonra da şimdiki sedayı:D İşte böyle bir film neler düşündürdü bana görüyor musunuz? Bu aralar çok beyin fırtınası yapıyorum çooook… Tamam, tamam kabul ediyorum saçma bir yazı olmuş:D Ama arada bir böyle saçma yazılar da gerek sevgili ve de çok değerli potkal okurlarım;) Anlaştık;)

Bu arada şu yukarıdaki resimdeki gibi bir salıncakta sallanmak nasıl heyecanlı olurdu ama: Of düşüncesi bile midemden bişeylerin kayıp gitmesine neden oldu. Harika ama bunu yapabilir miydim bilmiyorum, bak işte bundan korkarım:D

Hadi kalın sağlıcakla ve de potkalla:D